In 2010 vertrokken Max de Jong en Barry de Grote naar Afrika om door te breken. Dit is ongeveer wat er gebeurde.
Rond negen uur ‘s ochtends draaiden we het autodek op van de veerboot die ons naar Afrika zou brengen.
We namen plaats in grote, comfortabele stoelen alsof we eersteklas vlogen. Er zaten vooral mannen in pak en er liepen obers rond. Dit is vast niet hoe de meeste Afrikanen de oversteek maken, dacht ik.
Door de mist heen waren de contouren van de Marokkaanse bergen te zien.
In ongeveer vijfendertig minuten waren we van Algeciras in Ceuta. ‘Daar gaat-ie dan,’ zei De Grote toen we de kade op reden. ‘Heart of fucking Darkness. Historisch momentje dit.’
We wilden diesel inslaan en geld wisselen, maar voor we er erg in hadden waren we bij de grensovergang.
Aan de Spaanse grenswachten hoefden we alleen onze paspoorten te laten zien. Bij de Marokkaanse grenspost kwam een man in djellaba naar ons toe, Mohammad. Hij had een lange, grijze baard en op zijn petje stond ANWB Winterkampioen. ‘Ich verstehe Niederländisch,’ zei hij.
Hij zou ons wel langs de douane loodsen.
Er waren drie loketten. Loket één: autopapieren tonen aan een man die niet opkeek. Loket twee: paspoorten afgeven. Loket drie: een formulier invullen.
Met dat formulier terug naar loket één voor een stempel, om vervolgens bij loket twee de paspoorten op te halen. Intussen doorzochten twee douaniers de kofferbak.
Mohammad regelde het. Dat kostte ons dertig euro: tien voor hem, tien voor de chef en tien voor de formulieren. Hij telde de biljetten en zwaaide ons vriendelijk uit.
Over steile bergwegen reden we richting Asilah, een kustplaats met dertigduizend inwoners die in de Lonely Planet geroemd werd om zijn hagelwitte stranden. Surfers van over de hele wereld zouden er graag komen.
In werkelijkheid was er geen hond te bekennen en lag het strand vol zwerfvuil.
Het regende en de wind trok aan de rieten parasols. We konden ons hotel weer eens niet vinden en reden een eenrichtingsweg vanaf de verkeerde kant in.
Een agent met een dikke snor en borstelige wenkbrauwen zwaaide met een wijsvinger. Hij vroeg waar we heen moesten. Hotel Sahara, zeiden we.
De agent hield een willekeurige auto aan en ging op de bijrijdersstoel zitten. Hij gebaarde uit het raam dat we achter hen aan moesten rijden. Bij het hotel stapte hij uit, stak een duim omhoog en liep weg.
Ik bracht de spullen naar de kamer en De Grote reed de auto naar een bewaakt parkeerterrein in de buurt. Het duurde bijna een uur voor hij terug was. ‘Kom mee pikkemozes,’ zei hij, ‘ik heb al vrienden gemaakt.’
In een raamloos hok op de hoek van het parkeerterrein zat hij aan de thee met de parkeerwacht en vijf jonge gasten. Een peertje aan het plafond gaf licht.
Er stonden bankjes rond een lage tafel met een waterketel, glazen, sigaretten en hasj. De parkeerwacht miste de helft van zijn tanden en lachte veel.
We zaten schouder aan schouder. Een van de jongens zette thee: water koken op een gaspit, een berg munt erin, doorkoken en hoog opschenken voor een schuimkraag. Ondertussen werden er jointjes gedraaid.
We konden elkaar niet echt verstaan, maar deden wel ons best.
‘Ajax bon,’ zei ik, een duim omhoog stekend.
‘Ajax bon avant, maintenant non,’ werd ik verbeterd.
‘Van der Vaart, Sneijder,’ zei een jongen.
‘Cruijff, Rijkaard, Koeman,’ zei de oude man.
‘Neuken in de keuken,’ zei een jongen. Hij had een achterneef in Almere.
De oude man wees omhoog en zei dat we zijn broers waren omdat Allah de vader van ons allen is en Mohammed zijn profeet.
Er werd een schaal binnengebracht met couscous, kip en iets zurigs. De parkeerwacht, De Grote en ik kregen een lepel.
Het was lekker, maar het voelde vreemd te eten terwijl de anderen toekeken. Zij wachtten geduldig en aten de restjes op.
Toen we weggingen stopte de oude man ons een brokje hasj toe. ‘Du Pakistan,’ zei hij. Een van de jongens bracht ons met zijn ezel en wagen terug naar het hotel.
Die avond slenterden we door het stadje. In de buurt van een oud fort waar gehavende katten rondzwierven kwam een man naast ons lopen. Mohamed heette hij en hij sprak redelijk Engels.
Als vanzelf liepen we achter hem aan door de vesting. Hij vertelde over het fort en nodigde ons uit bij hem thuis.
In zijn huisje met golfplaten dak kregen we thee met droge biscuits. Mohamed bleef herhalen dat we zijn vrienden waren en dat hij geweldige hasj kon regelen. ‘I buy for you?’
Ik was te laf om nee te zeggen en gaf hem uiteindelijk driehonderd dirham, ongeveer dertig euro. Het was inmiddels donker en de regen kletterde op het dak.
Drie kwartier later kwam Mohamed terug met een blok hasj. We wilden vertrekken, maar hij vroeg ook nog geld voor zijn diensten. ‘I showed you city, I gave you tea.’
Pas na tachtig dirham en een pakje sigaretten konden we weg.
‘Ik had hem bijna op zijn bek geslagen,’ zei De Grote terwijl we door de regen terugliepen. Uit de deuropeningen klonk: ‘Psst, you want smoke?’
We hadden geen idee meer welke kant het hotel op lag. Na anderhalf uur zoeken kwamen we doorweekt en chagrijnig aan. De Grote zei dat we voorzichtiger met ons geld moesten worden, anders zouden we het nooit tot december volhouden.
We rookten een joint, maar die viel niet lekker bij mij. Ik werd rillerig en angstig. Gedachten over wat ik aan het doen was raasden door mijn hoofd. Ik durfde niets tegen De Grote te zeggen en vroeg hem alleen om een slaappil. Die hielp. Na een tijdje ontspande ik en dommelde ik in.



