In 2010 vertrokken Max de Jong en Barry de Grote naar Afrika om door te breken. Dit is ongeveer wat er gebeurde.
We kwamen aan in Salamanca na weer een lange dag in de oude Mercedes. Mijn oren suisden van het motorgebrom en de harde muziek.
Op de hotelkamer keken we tv. We zapten langs een nieuwsitem dat zich in een woestijn afspeelde. De Sahara?
Er werden foto’s getoond van twee mannen en een vrouw. Onderin beeld stond de tekst secuestro de los tres cooperantes.
‘Ik ben benieuwd waar dit over gaat,’ zei De Grote.
‘Wacht,’ zei ik, ‘komen die woordenboeken toch nog van pas.’
Ik bladerde door het boekje Spaans-Nederlands. ‘Secuestro... ontvoering. Cooperantes... hulpverleners.’
‘Hm,’ bromde De Grote. ‘Morgen in een internetcafé maar eens opzoeken wat dit allemaal te betekenen heeft.’
*
De volgende dag liep de temperatuur op naar zestien graden. De jassen konden uit.
De Grote praatte alsof alles wat in hem opkwam ongefilterd naar buiten stroomde. Een anekdote over een van zijn tatoeages kon via een analyse van het transferbeleid van Ajax zomaar eindigen in een uitweiding over de toenemende economische macht van China door het overnemen van snackbars wereldwijd.
Ik kon mijn aandacht er niet altijd bij houden. Een lange autorit leende zich ook uitstekend voor wegdromen, zeker als je langs de zuidkust van Spanje scheerde met Parachutes van Coldplay op.
Mijn moeder sms’te: ‘Hoe gaat het?’
Ik schreef dat we op schema lagen en dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Ik typte ook nog dat ik haar trots zou maken, maar dat wiste ik weer. Dat soort dingen zei ik anders ook nooit.
We parkeerden bij de haven van Algeciras. Hier zouden we morgen de boot naar Afrika nemen.
Een man kwam naar ons toe en bood aan voor vier euro op onze auto te letten. Hij heette Johnny en was geboren in Dakar, vertelde hij.
We zeiden dat we ook naar Senegal gingen. Johnny glimlachte. ‘You will love it,’ zei hij. ‘But take it easy. You have to keep calm all the time.’
Een politiebusje kwam aangereden. Johnny ging er snel vandoor. ‘Remember,’ riep hij. ‘Calma, calma.’
Drie agenten en een herdershond stapten uit. We moesten onze paspoorten laten zien, onze zakken leegmaken en uitleggen wat we hier kwamen doen.
Ze fouilleerden ons, doorzochten de auto, maakten tassen open en lieten de hond rondsnuffelen. Of we hasj rookten, cocaïne snoven of problemen hadden met de politie in Nederland. Driemaal nee.
Het mes werd ingenomen, maar verder was alles in orde. Ik vond het behoorlijk ongemakkelijk. De Grote zei dat we het nog wel erger gingen meemaken. Wel baalde hij van het mes.
We vonden een hostel in de Marokkaanse buurt. Terwijl De Grote tickets voor de veerboot kocht en langs een internetcafé ging, probeerde ik op de kamer wat te schrijven. Ik kwam niet verder dan een paar steekwoorden.
Met veel lawaai viel De Grote de kamer weer binnen. ‘Zo, muchacho. Alles gefikst voor morgen.’
‘Top.’
‘En ik heb ook gevonden waar dat nieuwsitem van gister over ging.’
‘Nou?’
‘Nou, een paar maanden geleden zijn drie Spaanse ngo-medewerkers ontvoerd. Door gewapende mannen, in Mauritanië. Onderweg van Nouakchott naar Nouadhibou.’
‘Op die weg die wij ook moeten hebben?’
‘Ja. Een aan al-Qaida gelieerde groep heeft de ontvoering opgeëist. Ze willen losgeld. Het nieuws van gister was dat die drie nog leven.’
‘Lekker dan.’
‘Ik heb het reisadvies voor Mauritanië ook meteen maar even gecheckt,’ ging De Grote verder. ‘Dat staat op rood.’
‘Op rood? Oké. En nu?’
‘Tja, er is niet echt een andere route.’
Hij kneep zijn ogen samen en streek over zijn kin.
‘Ik denk dat we onze baarden moeten laten staan,’ zei hij.
Wat een droge humor Mark!!!
Je hebt voor de zekerheid dat baardje ook daarna nog laten staan 🙂