Kookboek
Over jezelf tegenkomen en weer bij elkaar rapen. En over een kookboek.
Het klonk allemaal zo leuk: eens per week een kistje met lokale groenten halen, biologisch gekweekt, koken met de seizoenen, keertje wat anders, etc.
Dit is hoe het uitpakte.
I
Die vrijdag rijd ik voor het eerst naar de locatie die mijn vriendin heeft doorgekregen, een woongemeenschap. Ik ben een beetje aan de late kant. Het wordt al donker en het regent. Slecht zicht. Druk op de weg.
Afslag gemist. Huh, daar was toch helemaal geen afslag? Via een rotonde terug. Oh toch wel, een of ander onverlicht zandpad.
En nu? In de welkomstmail staat een speelse foto van een vrouw die wijst naar de plek waar je moet zijn, maar in het donker heb je daar in feite niets aan.
Ik rij een rondje over het terrein maar niets dat wijst op een kwekerij of iets dergelijks. Dan zie ik een vrouw met een kistje uit het hoge gras tevoorschijn komen. Daar moet ik vast zijn.
Ik spring over een sloot en baan me weg door het gras. Ik kom uit bij een huis waar inderdaad de kistjes klaarstaan, opgestapeld, het loof eruit hangend. Een ingelijst papiertje vertelt wat erin zit: spruiten, dwergpompoen, veldsla, zilversteel, aardappel.
Bij ons kistje ligt ook nog een kookboek en een briefje: ‘Geniet van jullie eerste groentekistje! In het boek vind je suggesties voor lekkere gerechten die je ermee kunt maken. Groetjes.’
Ik pak het kistje en het kookboek en haast me terug naar huis.
II
‘Weet je zeker dat je dit boek mocht meenemen?’ vraagt mijn vriendin.
‘Eh ja, volgens mij stond dat op het briefje,’ antwoord ik. ‘Ik dacht dat het een welkomstgeschenk of zoiets was.’
‘Ik weet het niet… er staan allemaal aantekeningen bij de recepten. Het is al een oud boek, volgens mij.’
‘Hm.’
‘Ik zal eens vragen.’
De vrouw van het groentekistje stuurt terug dat het inderdaad niet de bedoeling was om het boek mee te nemen. ‘Ik miste het al,’ schrijft ze. En ook: ‘Normaal gesproken gaat het altijd goed.’
We spreken af dat we het boek bij haar thuis zullen afgeven.
III
Ik check nog een keer het adres voor de zekerheid. Het klopt, hier moet het zijn. Er is alleen niemand thuis, zo lijkt het. Er brandt geen licht en er wordt niet gereageerd op de bel. Nou ja, dan leg ik het boek wel voor de deur.
IV
‘Jij hebt het boek toch bij haar afgeleverd?’ vraagt mijn vriendin.
‘Ja, hoezo?’
‘Ze stuurt nu van niet.’
‘Ik heb het voor de deur gelegd, want er was niemand thuis.’
‘Vreemd.’
‘Wortelstraat was het toch?’ vraag ik.
‘Ja, in Zuid hè. Je hebt nog een straat die zo heet, meer richting centrum.’
‘Ah.’
‘Serieus?’
‘Ik ben bang van wel.’
V
Ik bel aan bij het huis aan de Wortelstraat. De verkeerde Wortelstraat, dus. Dit keer doet wel iemand open, een vrouw van begin twintig.
‘Ja?’ Haar blik heeft iets argwanends.
‘Hai, ik had hier een boek voor de deur gelegd.’
‘Oh god, was jij dat? Dat was echt zo creepy man.’
‘Ja sorry, ik was bij de verkeerde Wortelstraat.’
‘Ah ja, je hebt er ook nog een in Zuid.’
‘Ja.’
‘Best onhandig eigenlijk.’
‘Ja.’
‘Maar ik heb het boek niet meer.’
‘Wat?’
‘Ja ik dacht echt: wat moet ik hiermee? Het was ook zo’n vies ding.’
‘Oké.’
‘Dus ik heb het weggegooid.’
‘Weggegooid?’
‘Ja, in de ondergrondse container.’
‘Meen je?’
‘Ja.’
‘Kan ik daar nog bij?’
‘Eh… je kan het proberen?’
We lopen naar de container en ze opent de klep met haar pasje. Ik zie niks anders dan een diep, zwart gat.
VI
De belangrijkste overeenkomst tussen de Bijbel en de Groentebijbel? Er zijn meerdere versies van. Zo heb je Mari’s Groentebijbel, Groentebijbel 2 (van een andere schrijfster), De Grote Groentebijbel…
In dit soort gevallen zou het zomaar kunnen gebeuren dat je het verkeerde boek bestelt. Hierbij wil ik benadrukken dat Groentebijbel 2 het cijfer 2 niet op de cover heeft staan, er staat alleen Groentebijbel. In mijn ogen zou het niet meer dan logisch zijn om dat cijfer erop te zetten. Het gaat immers om Groentebijbel 2 en niet om 1 of 3 of welk ander nummer dan ook. Als er een 2 op staat zullen alleen mensen die op zoek naar Groentebijbel 2 dat boek bestellen en dat lijkt me nou precies de bedoeling. Je voorkomt zo dat mensen het verkeerde kookboek bestellen, het weer moeten terugsturen, een nieuwe bestelling moeten plaatsen en al met al weer een week verder zijn. Maar goed, in de boekenwereld werkt dat niet zo, blijkbaarrrrr.
VII
Enigszins nerveus bel ik een week later aan bij het huis aan de (juiste) Wortelstraat, met Mari’s Groentebijbel onder mijn arm.
De vrouw van het groentekistje doet open. Ze heeft rimpels in haar gezicht maar jonge ogen. Er steken een aantal lange grijze haren uit haar kin. Misschien ga je er zo uitzien als je veel groente eet.
‘Zo,’ zegt ze.
‘Hallo,’ zeg ik.
‘Ik was al benieuwd wie ik voor me zou krijgen.’
‘Het spijt me enorm.’
‘Ik had dat boek al heel lang.’
‘Ik weet ook niet hoe het zo mis kon gaan. Nogmaals sorry.’
‘Ik heb het ooit van mijn moeder gekregen.’
‘Ja.’
‘Ik had er zelf allemaal aantekeningen bij gemaakt.’
Ik weet niet meer wat ik moet zeggen dus overhandig haar het nieuwe boek.
Ze bekijkt het van alle kanten. ‘Dit is niet de goede,’ zegt ze.
‘Niet de goede?’
‘Nee.’
‘Hoezo niet?’
‘Dit is met de nieuwe cover. Die van mij had de originele cover.’
‘Oh.’
‘Dus.’
‘Maar er staat hetzelfde in, toch?’
‘Daar gaat het niet om.’
VIII
Boeken met originele cover zijn moeilijk te vinden. En duurder (schaarste, marktwerking, etc). Echt veel duurder. Maar goed.
We laten het boek bij de vrouw thuis bezorgen.
‘Bedankt,’ stuurt ze. En daarna: ‘Jullie hadden deze keer trouwens het verkeerde kistje meegenomen, middel in plaats van klein.’
Zwijgend eten we die avond onze groenten. De volgende dag zeggen we het groentekistje op. De vrouw reageert begripvol, ook zij beseft dat dit het beste is.
Mijn hemel wat een gedoe zeg 🤣 dit had mij en mn man ook makkelijk kunnen overkomen.
Ik verheug me op de volgende verhalen