De man stopt langs de railing. Hij haalt zijn neus flink op, om vervolgens luid grommend zijn keel te schrapen. Hij tuft een flinke, witte klodder spuug naast zich op de grond. Blijkbaar is dit voor de duiven die zich bij de brug ophouden een teken. Met z’n allen, een stuk of twintig, duiken ze op de klodder spuug af. Ik moet opzij springen om niet door vleugels geraakt te worden.

Duiven. Voor de een zijn het vliegende ratten, voor de ander een symbool van vrede en liefde. De duif verdeelt de mensheid: sommigen ergeren zich aan hun alom aanwezige schijt, anderen voeren ze (zoals de man bij de brug. Soort van).

Zelf sta ik er een beetje dubbel in. Aan de ene kant denk ik: lekker bezig duif, jullie vliegen de halve wereld over om bij thuiskomst op precies hetzelfde stokje weer te landen. Een instinct waar zelfs een dronkenman nauwelijks aan kan tippen. Hulde. Het zijn slimme dieren, waar rijkaards grof geld voor neertellen op veilingen. Echt waar: de Belgische duif New Kim werd voor 1,6 miljoen euro gekocht door een Chinese zakenman. New Kim mag er ook zeker zijn: gezond glimmende veren, prachtige kleurstelling en een trotse houding.

Aan de andere kant, of misschien wel juist door die potentie, denk ik vaak: kom op duif, doe eens een beetje je best. Dan zie ik zo’n lelijke, afgetakelde duif half kreupel achter een vrouwtje aan huppelen terwijl z’n hele kop zo op en neer gaat, en dan zou ik willen schreeuwen: kijk naar jezelf man, heb je geen zelfrespect? Maar dat zou raar zijn, dus ik hou me in.

En dat lange wachten voordat ze wegvliegen als je met de auto komt aanrijden. Waar slaat dat eigenlijk op? Zijn jullie echt zo traag van begrip? Is het luiheid? Zitten jullie gewoon te fucken? Want ik denk op een gegeven moment dat ik moet gaan remmen, ik heb geen zin in duif op m’n voorruit. En dan vliegen jullie op het laatste moment ineens weg. Why?

Het kan natuurlijk ook dat duiven enorme thrillseekers zijn. Dat ze een wedstrijdje doen wie het langst kan blijven zitten. En dan in de lucht tegen elkaar zeggen: woehoe fuck ja dat was lekker!

Daar zou ik graag meer over willen weten. Einde bericht.

In Hoograven, net voorbij het hippe Rotsoord, zit sinds jaar en dag Café Engelenburgh. Begin jaren tachtig was het een drukte van jewelste in de bruine kroeg. Werklozen stonden al vroeg op de stoep voor hun eerste biertje, tussen de middag aten werklui hun uitsmijter bij de sigarettenautomaat omdat alle tafels bezet waren en ‘s nacht gingen studenten door tot het weer licht werd. Dertig vaten bier per week gingen er doorheen.

Uitbater: Joop van Maurik, oud-verwarmingsmonteur maar vooral -voetballer en publiekslieveling van FC Utrecht. Een keiharde spits die in de jaren zeventig met zijn twee meter en ruim honderd kilo gevreesd werd door verdedigers als Johan Derksen en Rinus Israel en keeper Piet Schrijvers. ‘Ik schop je hartstikke dood’, beet hij zijn tegenstanders vaak voor de aftrap toe in onvervalst Uteregs. ‘Jopie, Jopie, boor ze in de grond’, werd hij vanaf de Bunnikzijde toegezongen door de fanatieke aanhang.

Veertig jaar nadat hij stopte met voetballen en Café Engelenburgh overnam, zijn de gloriedagen van de kroeg voorbij. Wie er voor corona nog weleens kwam zag dezelfde gezichten als in de begintijd, alleen ouder geworden. Joops boezemvrienden Niels en Pollie, of de schilder die altijd na het werk kwam omdat hij anders ook maar alleen thuis zat. Hij was er 362 dagen per jaar, alleen op Tweede Pinksterdag, Tweede Paasdag en Tweede Kerstdag niet want dan was de kroeg gesloten.

Iedereen zat op een vaste plek en dat is hoe de bezoekers het graag hadden. Als iemand een paar dagen niet was geweest, werd-ie opgebeld: waar ben je pik? Je moest elkaar een beetje in de gaten houden, zeker op deze leeftijd.

Aan het hoofd van de stamtafel zat altijd Joop, onderuitgezakt voetbal kijkend op tv, de sigarendoos met FC Utrecht-logo – door zijn dochter gemaakt – binnen handbereik. Het rookverbod is nooit echt nageleefd in de kroeg, waar voor zover bekend ook geen enkele keer een controleur geweest is, vermoedelijk omdat je niet echt kon zien of het café open was. Er brandde behalve de kerstlampjes boven de bar en wat kaarsen op tafels nauwelijks licht en de gordijnen waren altijd gesloten. De rode Heineken-neonletters buiten boven de deur stonden nooit aan.

Ook afgelopen weekend moest ik nog een keer goed kijken. Toen ik door de stoffige ruiten heen wat zag bewegen, ging ik naar binnen. Café Engelenburgh is sinds kort op vrijdag en zaterdag een aantal uur open als kringloopwinkel. Joop, inmiddels 75 jaar, vindt het mooi geweest en heeft zijn zaak te koop gezet. Ook de hele inboedel mag weg.

Hij zit op zijn vaste plek aan de stamtafel, zijn grijze haren achterover gekamd. Er staat muziek aan, Franklin Brown en Maxim zingen ”t was als de eerste keer’. Naast Joop zit de barvrouw, achterin de vijftig, haar geblondeerde haar is bovenop kort en van achteren lang. Ze heeft een spleetje tussen haar voortanden.

Joop vertelt aan twee bezoekers die een paar oude schaatsen willen kopen dat hij de noren al sinds zijn achtste heeft. ‘Die had ik toen een keer om mijn nek hangen. Begon ik ineens heel hard te huilen. Vroeg zo’n man: wat is er jochie? Ik zeg: ik ben m’n schaatsen kwijt. Zegt die man: kijk eens om je nek.’ Iedereen ligt in een deuk. De lach van de barvrouw verraadt minimaal dertig jaar Javaanse Jongens driekwart.

Ik struin een beetje door de kroeg. Op tafels langs de muren ligt de inboedel uitgestald: Perzische tafelkleedjes, asbakken, tegeltjes met wijsheden. Er staat een oude piano, plakkerig door de nicotineaanslag. Aan het plafond hangen blaasinstrumenten, achter de bar wijnflessen onder een dikke laag stof en een cd-wisselaar.

Ik koop een tekening van de Utrechtse binnenstad van Anton Pieck in een vergeelde lijst. ‘Vijf euro’, zegt de barvrouw. Ze vindt het jammer dat het op deze manier eindigt allemaal. ‘We hadden liever nog een mooi eindfeest gegeven voor alle stamgasten. Maar ja.’

Joop maakt het niet zoveel meer uit, zegt-ie, hij trekt straks bij zijn vriendin Corrie in, gaat kaarten met vrienden en verder een beetje tv-kijken en puzzelen. De stamgasten zal hij vast gaan missen, maar misschien zoekt hij ze nog weleens op in de kroeg waar zij straks naartoe zullen gaan.

In een stad die constant in beweging is, was Engelenburgh een plek waar de tijd stilstond. Een plek ook met een belangrijke sociale functie. Dat baken gaat nu dus verdwijnen, maar er is hoop: het schijnt dat er een geïnteresseerde is die de kroeg zoveel mogelijk in de huidige staat wil voortzetten. Met de gordijnen open, dat waarschijnlijk wel.

Maar het is gewoon zo’n mooie sport. De Kunst van het Afzien. Heroïek en tragiek. Kijken naar het verhaal terwijl het geschreven wordt.

Is het de meest literaire sport? Ik denk het wel. Heeft vast te maken met de geschiedenis; wedstrijden werden in den beginne vaak door kranten georganiseerd om iets spannends te kunnen schrijven in nieuwsluwe periodes.

Zelf ben ik groot fan van de voorjaarsklassiekers. Rauwer dan de Tour. En die op Sporza kijken, want dan pik je die heerlijke Vlaamse uitdrukkingen mee.

Wielrennen heeft zijn eigen vocabulaire. Niet-volgers vragen zich vaak af wat al die termen in godsnaam betekenen. Daarom geen foto van mezelf in een strak pakje maar een lijst met wielertermen. Om zaterdag (Omloop het Nieuwsblad, ik bedoel maar) goed voorbereid aan de start te staan.

Er een snok aan geven

Plotselinge tempoversnelling. Ook wel: demarreren, wegkletsen, ervantussen gaan.

Cartouche verschieten

Energie verspillen.

En danseuse

Sierlijk klimmen, staand op de pedalen, heupwiegend, ritsje beetje open, Richard Virenque.

Gesoigneerd

Richard Virenque.

Tjokvol doping

Richard Virenque.

Harken

Wat je MAMILs ziet doen. Ook wel: stoempen.

Bandje plakken

De hele tijd in iemands wiel blijven hangen.

Geparkeerd staan

Bijna stil komen te staan op een berg. Wat niet de bedoeling is. Je moet zo snel mogelijk omhoog. Maar ja.

Chasse patate

Een renner die de kopgroep wil achterhalen, maar tussen het peloton en de kopgroep blijft hangen.

Het vod

Doek/ bord/ boog met de aanduiding dat er nog 1 kilometer te rijden is.

De koersbroek vol

Iemand die angstig rijdt. Of tijdens de lunchpauze eieren heeft gegeten.

Uitgerust aan de meet verschijnen

Als je geen zin had om te trainen.

Het kot uitkuisen

Geen idee. Maar het klinkt vet.

Wat nog meer?

En zo zijn er nog veel meer wielertermen en -uitdrukkingen. Welke mis jij nog? Laat het weten in de reacties!

Shit, het lampje van de bandenspanning brandt.

Ik stop bij het tankstation maar het apparaat werkt niet.

De jongen achter de toonbank zegt: ‘eeeeeehhhhmmmm.’

Ik loop op zijn verzoek naar z’n collega bij de wasstraat. Zij is de vloer aan het schoonmaken met oordopjes in.

‘Hallo?’ roep ik.

Geen reactie.

‘Hallo?!’ roep ik iets harder.

‘Hallo?!!’

‘Hallo?!!!’

Dit heeft geen zin. Ik stap de wasstraat binnen, waarmee ik een alarm laat afgaan.

Een sirene jankt alsof het de eerste maandag van de maand is. Er zwaaien lichten.

De vrouw kijkt geïrriteerd op. Ik maak een verontschuldigend handgebaar.

Ze loopt weg.

Ze komt even later terug met een sleutel en schakelt het alarm uit.

‘Ja?’

‘De bandenpomp doet het niet.’

‘Oh. Dus daarom stonden er pionnen voor. Ik wist niet wat er aan de hand was dus had ze maar weggehaald.’

‘Ah.’

Ze geeft me een euro terug en biedt haar excuses aan.

Bij het volgende tankstation blijken ze geen bandenpomp te hebben.

Uiteindelijk slaag ik op een winderig industrieterrein een dorp verderop.

Mijn vingers zijn verkleumd en smerig.

In de groepsapp een filmpje van hoe de jarige verrast wordt. Er is een confettikanon.

Het ziet er gezellig uit.

Hallo Mike, leuk dat je er bent.

Hallo Mark, leuk om hier te zijn.

Misschien kun je om te beginnen eens iets over jezelf vertellen. Wie is goeroe Mike?

Zo, daar stel je meteen een vraag zeg. Wie is goeroe Mike? Laten we bij het begin beginnen. Nee doe maar gewoon even kort. Oh, oké. Nou ik ben Mike Snordrukker, improductiviteitsgoeroe, en ik ben bezig met een zelfhulpboek over dat onderwerp.

Minimale inzet, maximale resultaat. Dat ben jij.

De wat minder hardwerkende Nederlander, zou je kunnen zeggen. De stem van de middelmaat.

Die is er veel, middelmaat.

Voornamelijk ja. Maar er is weinig aandacht voor. Vooral op social media krijg je het idee dat iedereen bijzonder is. Dat is natuurlijk onzin.

En je gaat nu tips geven?

Ja, over hoe je op het werk minder kan doen zonder dat anderen het merken.

Oké, take it away goeroe Mike.

Kan ik de tekst gewoon hieronder plakken?

Ja.

Oké.

Tips van goeroe Mike voor op het werk

1. Breng nauwkeurig in kaart wanneer de drukke momenten zijn/ het werk verdeeld wordt en ga dan uitgebreid naar de wc.

2. Probeer zoveel mogelijk vergaderingen bij te wonen. Daarmee verspil je veel tijd zonder dat je daadwerkelijk iets hoeft te doen. Neem een kladblok mee om professioneel over te komen.

3. Kom in vergaderingen niet met grote, nieuwe ideeën die je eventueel zelf zou moeten uitvoeren.

4. Zeg in vergaderingen af en toe iets dat betrokken klinkt maar niks betekent, zoals “dynamisch”, “waardevol” of “resoneert”.

5. Beantwoord mails die aan meerdere collega’s zijn gericht nooit als eerste. Het probleem lost zich vaak vanzelf op.

6. Werk langzaam genoeg om geen andere taak meer op te kunnen pakken die dag, maar snel genoeg om een kwartiertje eerder naar huis te kunnen.

7. Zeg “interessante gedachte” bij ideeën van anderen. Zo blijft een beetje hangen wie het oppakt.

8. Loop regelmatig in stevige pas over de kantoorvloer met een map onder je arm.

9. Doe alsof je belt.

10. Zet een grote koptelefoon op en kijk naar je computerscherm alsof je in een moeilijke bijeenkomst zit. Je kan gewoon muziek luisteren.

Volg deze tips en word niet moe terwijl je evenveel betaald krijgt.

Dankjewel Mike.

Graag gedaan. Bedankt voor deze kans.

Zou je dit vaker willen doen?

Sure. Ben benieuwd naar de reacties.

Ja, ik ook. En ik ben benieuwd naar je boek.

Ja ik ga er binnenkort weer eens mee aan de slag denk ik.

Dit is hoe het uitpakte.

I

Die vrijdag rijd ik voor het eerst naar de locatie die mijn vriendin heeft doorgekregen, een woongemeenschap. Ik ben een beetje aan de late kant. Het wordt al donker en het regent. Slecht zicht. Druk op de weg.

Afslag gemist. Huh, daar was toch helemaal geen afslag? Via een rotonde terug. Oh toch wel, een of ander onverlicht zandpad.

En nu? In de welkomstmail staat een speelse foto van een vrouw die wijst naar de plek waar je moet zijn, maar in het donker heb je daar in feite niets aan.

Ik rij een rondje over het terrein maar niets dat wijst op een kwekerij of iets dergelijks. Dan zie ik een vrouw met een kistje uit het hoge gras tevoorschijn komen. Daar moet ik vast zijn.

Ik spring over een sloot en baan me weg door het gras. Ik kom uit bij een huis waar inderdaad de kistjes klaarstaan, opgestapeld, het loof eruit hangend. Een ingelijst papiertje vertelt wat erin zit: spruiten, dwergpompoen, veldsla, zilversteel, aardappel.

Bij ons kistje ligt ook nog een kookboek en een briefje: ‘Geniet van jullie eerste groentekistje! In het boek vind je suggesties voor lekkere gerechten die je ermee kunt maken. Groetjes.’

Ik pak het kistje en het kookboek en haast me terug naar huis.

II

‘Weet je zeker dat je dit boek mocht meenemen?’ vraagt mijn vriendin.

‘Eh ja, volgens mij stond dat op het briefje,’ antwoord ik. ‘Ik dacht dat het een welkomstgeschenk of zoiets was.’

‘Ik weet het niet… er staan allemaal aantekeningen bij de recepten. Het is al een oud boek, volgens mij.’

‘Hm.’

‘Ik zal eens vragen.’

De vrouw van het groentekistje stuurt terug dat het inderdaad niet de bedoeling was om het boek mee te nemen. ‘Ik miste het al,’ schrijft ze. En ook: ‘Normaal gesproken gaat het altijd goed.’

We spreken af dat we het boek bij haar thuis zullen afgeven.

III

Ik check nog een keer het adres voor de zekerheid. Het klopt, hier moet het zijn. Er is alleen niemand thuis, zo lijkt het. Er brandt geen licht en er wordt niet gereageerd op de bel. Nou ja, dan leg ik het boek wel voor de deur.

IV

‘Jij hebt het boek toch bij haar afgeleverd?’ vraagt mijn vriendin.

‘Ja, hoezo?’

‘Ze stuurt nu van niet.’

‘Ik heb het voor de deur gelegd, want er was niemand thuis.’

‘Vreemd.’

‘Wortelstraat was het toch?’ vraag ik.

‘Ja, in Zuid hè. Je hebt nog een straat die zo heet, meer richting centrum.’

‘Ah.’

‘Serieus?’

‘Ik ben bang van wel.’

V

Ik bel aan bij het huis aan de Wortelstraat. De verkeerde Wortelstraat, dus. Dit keer doet wel iemand open, een vrouw van begin twintig.

‘Ja?’ Haar blik heeft iets argwanends.

‘Hai, ik had hier een boek voor de deur gelegd.’

‘Oh god, was jij dat? Dat was echt zo creepy man.’

‘Ja sorry, ik was bij de verkeerde Wortelstraat.’

‘Ah ja, je hebt er ook nog een in Zuid.’

‘Ja.’

‘Best onhandig eigenlijk.’

‘Ja.’

‘Maar ik heb het boek niet meer.’

‘Wat?’

‘Ja ik dacht echt: wat moet ik hiermee? Het was ook zo’n vies ding.’

‘Oké.’

‘Dus ik heb het weggegooid.’

‘Weggegooid?’

‘Ja, in de ondergrondse container.’

‘Meen je?’

‘Ja.’

‘Kan ik daar nog bij?’

‘Eh… je kan het proberen?’

We lopen naar de container en ze opent de klep met haar pasje. Ik zie niks anders dan een diep, zwart gat.

VI

De belangrijkste overeenkomst tussen de Bijbel en de Groentebijbel? Er zijn meerdere versies van. Zo heb je Mari’s Groentebijbel, Groentebijbel 2 (van een andere schrijfster), De Grote Groentebijbel…

In dit soort gevallen zou het zomaar kunnen gebeuren dat je het verkeerde boek bestelt. Hierbij wil ik benadrukken dat Groentebijbel 2 het cijfer 2 niet op de cover heeft staan, er staat alleen Groentebijbel. In mijn ogen zou het niet meer dan logisch zijn om dat cijfer erop te zetten. Het gaat immers om Groentebijbel 2 en niet om 1 of 3 of welk ander nummer dan ook. Als er een 2 op staat zullen alleen mensen die op zoek naar Groentebijbel 2 dat boek bestellen en dat lijkt me nou precies de bedoeling. Je voorkomt zo dat mensen het verkeerde kookboek bestellen, het weer moeten terugsturen, een nieuwe bestelling moeten plaatsen en al met al weer een week verder zijn. Maar goed, in de boekenwereld werkt dat niet zo, blijkbaarrrrr.

VII

Enigszins nerveus bel ik een week later aan bij het huis aan de (juiste) Wortelstraat, met Mari’s Groentebijbel onder mijn arm.

De vrouw van het groentekistje doet open. Ze heeft rimpels in haar gezicht maar jonge ogen. Er steken een aantal lange grijze haren uit haar kin. Misschien ga je er zo uitzien als je veel groente eet.

‘Zo,’ zegt ze.

‘Hallo,’ zeg ik.

‘Ik was al benieuwd wie ik voor me zou krijgen.’

‘Het spijt me enorm.’

‘Ik had dat boek al heel lang.’

‘Ik weet ook niet hoe het zo mis kon gaan. Nogmaals sorry.’

‘Ik heb het ooit van mijn moeder gekregen.’

‘Ja.’

‘Ik had er zelf allemaal aantekeningen bij gemaakt.’

Ik weet niet meer wat ik moet zeggen dus overhandig haar het nieuwe boek.

Ze bekijkt het van alle kanten. ‘Dit is niet de goede,’ zegt ze.

‘Niet de goede?’

‘Nee.’

‘Hoezo niet?’

‘Dit is met de nieuwe cover. Die van mij had de originele cover.’

‘Oh.’

‘Dus.’

‘Maar er staat hetzelfde in, toch?’

‘Daar gaat het niet om.’

VIII

Boeken met originele cover zijn moeilijk te vinden. En duurder (schaarste, marktwerking, etc). Echt veel duurder. Maar goed.

We laten het boek bij de vrouw thuis bezorgen.

‘Bedankt,’ stuurt ze. En daarna: ‘Jullie hadden deze keer trouwens het verkeerde kistje meegenomen, middel in plaats van klein.’

Zwijgend eten we die avond onze groenten. De volgende dag zeggen we het groentekistje op. De vrouw reageert begripvol, ook zij beseft dat dit het beste is.

Een papiertje op de deur geeft uitsluitsel: Welkom.

Met één hand duw ik de deur open en met mijn andere probeer ik de kinderwagen naar binnen te manoeuvreren, een techniek die ik na bijna twee jaar nog altijd niet helemaal onder de knie heb (al is het niet súper vaak gebeurd dat haar beentjes tussen de deur kwamen).

Binnen twijfel ik nog steeds of deze winkel wel echt open is/ ooit is geweest. Nauwelijks licht, muffe geur en stof op de neuzen van gevoerde pantoffels. Ik heb het al snel gezien: dit wordt ‘m niet. De ene schoen is nog afzichtelijker dan de andere. Ik wil hier weg.

Dan gaat het licht aan. Het duurt een paar seconden voor mijn pupillen zich hebben aangepast. Een vrouw met opgestoken, geblondeerd haar en een panterlegging komt langzaam dichterbij. ‘Kan ik u helpen?’ Haar stem kraakt een beetje.

‘Heeft u schoentjes voor deze kleine meid?’ vraag ik vrolijk.

Huh, waarom zei ik dat? Ik wil hier helemaal geen schoentjes kopen. En hoezo noem ik mijn dochter ineens kleine meid? Dat heb ik echt nog nooit gezegd.

‘Natuurlijk’, zegt de vrouw met een glimlach. Ze heeft slechte tanden. ‘Loopt u maar mee.’

Ze leidt ons richting een hoek van de winkel. Het pad tussen manshoge schappen vol schoenen uit vervlogen tijden wordt steeds smaller. Het voelt alsof we worden opgeslokt. Wat is dit voor plek?

De vrouw gaat het magazijn in om de juiste maat schoentjes te halen. Mijn dochter kijkt me aan. ‘Geen zorgen’, zeg ik. ‘Ik haal ons hier weer weg.’

Roze, glitter, dierenprints, alle clichés komen voorbij. Mijn dochter kijkt verbaasd naar wat er nu weer aan haar voeten zit.

Ondertussen probeer ik een uitweg te bedenken. Misschien maar gewoon een paar schoenen kopen, dat lijkt me het makkelijkste. De lafste oplossing ook, die van weinig ruggengraat getuigt, maar goed, veiligheid voorop. En zo duur kunnen die krengen niet zijn.

‘Wat kosten deze?’ vraag ik.

‘90 euro’, zegt de vrouw.

‘Oh.’

‘Ja, deze zijn heel populair momenteel.’

Mijn hoofd draait nu op volle toeren. Wat te doen? Ik besluit de hulpeloze vader te spelen.

‘Ja, ze zijn ook heel mooi, met die gouden zolen zo, maar ik durf dit eigenlijk niet zelf te beslissen. Ik stuur wel even een foto naar mijn vriendin.’

‘Kun je haar niet bellen?’ pareert de vrouw onmiddellijk. Ze kijkt me met samengeknepen ogen aan. Mijn dochter begint zachtjes te jammeren. Dit gaat de verkeerde kant op.

‘Eh nou, ze is aan het werk dus ik denk niet dat ze opneemt. Maar ik zal het proberen.’ Ik doe alsof ik een nummer intoets en hou mijn telefoon tegen mijn oor.

‘Hij gaat over’, lieg ik. ‘Momentje.’

De vrouw blijft me strak aankijken, armen gekruist. Ze blokkeert de weg naar de uitgang. Misschien kan ik iets tegen haar aan gooien en dan wegrennen. Maar ja, mijn dochter dan?

‘Neemt ze niet op?’

‘Nee.’

‘Hm.’

Dan zie ik de tas met boodschappen die ik net gehaald heb onderin de kinderwagen liggen en krijg ik een idee.

‘Weet je wat ik doe?’

‘Nou?’

‘Ik moet nog een paar boodschappen halen, anders doe ik dat nu eerst even... Als mijn vriendin heeft teruggebeld en zij deze schoentjes ook mooi vindt, wat ik eigenlijk wel zeker weet, dan kom ik hier weer heen.’

De argwanende blik van de vrouw gaat naar de kinderwagen. Met mijn linkerbeen probeer ik de tas met boodschappen af te schermen.

‘Jij vindt ze in ieder geval mooi, hè?’ zeg ik op kinderachtige toon tegen mijn dochter om de aandacht te verleggen. Ze kijkt me niet-begrijpend aan.

‘Ik ben nog een uur open’, zegt de vrouw tenslotte.

‘Nou, dan ga ik nu meteen maar.’ Ik loop voorzichtig achterwaarts met de kinderwagen richting de uitgang, mijn ogen op de vrouw gericht, die volgt met de schoentjes in haar handen.

‘Ik zet ze alvast op de toonbank,’ zegt ze. ‘En dan tot zo, ja?’

‘Ja. Tot zo.’

Eenmaal buiten sprint ik er met de kinderwagen vandoor. Ik durf pas aan het einde van de straat om te kijken. Ze is me niet achterna gekomen. Opgelucht haal ik adem.

Oké, mijn dochter heeft geen nieuwe schoentjes en ik zie nu dat ze ook haar oude schoentjes niet meer heeft, die liggen vast nog in de winkel, maar dit had allemaal heel anders kunnen aflopen, is het verhaal dat ik straks thuis zal vertellen.

Muro di Sormano. Beruchte klim uit de Ronde van Lombardije. Stukken van 27 procent.

Ik schokschouder omhoog tussen bomen, ben alleen met mijn ademhaling en de beginnende kramp in mijn bovenbenen. Te weinig gedronken. Het is warmer dan verwacht.

Dan een bordje: Muro di Sormano, 1 kilometer… De klim is nog niet begonnen.

Deze mentale tik noodzaakt mij om op te schakelen.

Is dit het moment om te vertellen dat ik op een e-bike zit? Ik boekte een kamer in een hotel dat ook fietsen verhuurt. Leek me handig. Maar er bleken alleen e-bikes te zijn. E-mtb’s, moet ik zeggen, voor wat het waard is.

Ik reed tot nu toe in eco, standje één van vier, maar schakel op naar twee: tour.

Het pad wordt smaller en steiler. Als ik aan het stuur trek komt het voorwiel van de grond.

Ik schakel op naar drie: sport. Minder druk op mijn benen. Hoe zou het voelen om in turbo te fietsen? Ik zet ‘m in standje vier en vlieg omhoog.

Forza Pogi! staat op het wegdek geschilderd. Daar ga ik, in het spoor van Pogacar… op een e-bike. Ik besluit dit aan niemand te vertellen.

Ineens zie ik op het schermpje dat ik nog maar dertig procent batterij over heb. Was dat niet tachtig aan het begin van de klim?

De gedachte aan een lege batterij beangstigt me. Ik zou op dit moment nog liever aangereden worden door een mintgroene Fiat Panda die de bocht om komt gescheurd, dan dat ik hier met een lege batterij kom te staan. Oprecht.

Er zit niets anders op dan terugschakelen. Het voelt alsof iemand me naar achteren probeert te trekken.

In tour hark ik omhoog. Mijn rug en benen doen pijn en ik ben kwaad op niemand in het bijzonder en iedereen tegelijk.

Bovenop de Muro di Sormano wacht niks behalve het besef dat ik nog niet eens halverwege mijn tocht ben. Gewoon doorgaan dan maar.

Korte samenvatting. Een diep ongelukkige man vraagt een oude wijze heer om advies. ‘Neem een geit,’ zegt de wijze heer. Maar die aankoop maakt het leven van de ongelukkige man alleen maar miserabeler. Overal poep. Aangevreten meubels. De ongelukkige doet opnieuw zijn beklag, waarop de wijze zegt: ‘Doe de geit weg’. Probleem opgelost.

Zelf kreeg ik nooit het advies een geit te nemen, ik kreeg er gewoon eentje. Ik ging samenwonen en iemand leek het grappig om tijdens de housewarming een geit cadeau te doen. Ineens stond-ie daar, dat schuwe jonge beestje, zich in een hoekje af te vragen wat hij op dit feest deed.

Helemaal willekeurig was het niet, want ik woonde in Witteveen, Drenthe, en bij het stichten van dat ontginningsdorp in 1926 kregen alle eerste inwoners een geit. Een knipoog naar de geschiedenis dus. De gever heeft er die avond hartelijk om gelachen.

Ik minder, want ik had nu dus een geit. Daar moet je iets mee, dat kun je niet gewoon negeren. Daarom de volgende dag maar samen met mijn vader een hokje voor het dier gebouwd in de tuin.

We noemden hem Antonio Banderas, ook wel Toni, of Anton.

Hij was een lieve geit die je enthousiast begroette als je thuiskwam en alle restjes van het avondeten opat. Als je een bal aangooide kopte hij hem terug. Hij verwierf enige faam als mascotte van het eerste elftal van Witteveense Boys. Hij liep voor de aftrap met de spelers mee het veld op, clubsjaal om zijn nek. Eerst als grap, maar omdat we die wedstrijd wonnen werd het vaste prik. Na afloop ging hij mee de kleedkamer in en dronk hij bier.

Maar uiteindelijk bleek hij toch niet geschikt voor het leven in een woonwijk. Hij mekkerde ’s ochtends de hele buurt wakker, de terrastegels sloegen groen uit van de stront, het gras had hij binnen de kortste keren kaalgevreten, net als de heg van de buren en om de haverklap ontsnapte hij. Dan dacht ik dat ik eindelijk alle ontsnappingsroutes had geblokkeerd maar dan lag ik op de bank en werd er aangebeld door een jongetje uit de buurt met Anton vast aan een hoorntje. ‘Meneer, ik heb uw geit weer gevonden.’

Een geit is bovendien een kuddedier dus het werd op een gegeven moment zielig en toen een boer interesse had hebben we hem weggebracht. De boer stuurde later nog een foto, Anton in de lens kijkend, aan beide kanten een vrouwtje.

Niet lang daarna besloot ik ook uit Drenthe te vertrekken, naar Utrecht, waar een ander deel van mijn leven begon. Met het boekje Neem een geit in mijn handen moest ik daar toch even om glimlachen.

Huisnummer 47. Ik was driekwartier te vroeg dus ging een kop koffie drinken in de buurt. Levendige stad, Amsterdam. Overal wel mensen iets aan het doen of onderweg naar iets. Veel 45-kilometerautootjes, sommige overdwars in een parkeervak, andere op de stoep gezet. Ook op de stoep: een kinderzwembadje. Bij ons staat dat in de tuin, dacht ik.

Ik zat een tijdje bij een koffietentje met oude schoolstoelen en een hond, tot ik op de kaart las: order inside. Ik liep naar binnen. Het meisje dat aan het tafeltje naast mij zat liep ook naar binnen, zij werkte hier.

Ik bestelde een flat white en een tosti ham-kaas, het zou er zo aankomen. Ik moest twaalf euro afrekenen, wat me best veel leek – een gedachte die me dan weer irriteerde omdat ik me er een burgerman door voelde.

Het meisje zette mijn bestelling terloops op tafel en mompelde iets van alsjeblieft. Ze deed haar best om ongeïnteresseerd over te komen. Ik vroeg me af hoe ze mij zou zien, vast niet als Amsterdammer want ik heb nog van die oortjes met een snoertje eraan en droeg een eenvoudige spijkerbroek.

Ik luisterde een podcast. De presentatoren dropten nonchalant Engelse woorden tijdens het duiden van de huidige tijd op basis van persoonlijke ervaringen. Ze vonden dat er door Trump een klimaat gecreëerd was waarin mensen dachten dat het gewoon maar oké was om allerlei meningen te uiten. Ze complimenteerden elkaar met hun scherpzinnigheid. Verder waren ze ontstemd dat een bepaalde winkel ging sluiten.

Het was tijd om het tafeltje te halen. Ik belde aan bij 47hs. Na twee keer duwen op een bel met camera deed een man geïrriteerd open. Hij leek net wakker terwijl het toch echt al vier uur ’s middags was.

“Ik kom voor het tafeltje? Van Marktplaats?”

“Ik heb geen idee man.”

“47 toch?”

“Nee 47hs staat er toch.”

“Oh sorry.”

“Jajaja,” zei hij en gooide de deur weer dicht.

Ik had nog nooit van de toevoeging ‘hs’ gehoord.

Meteen links van 47hs nog een deur, met een intercom met drie knopjes. Ik wilde niet weer iemand wakker maken die niets met deze deal van doen had dus belde het telefoonnummer dat mijn vriendin had doorgestuurd. De verkoper zoemde de deur van het slot. Muffe gang, drie steile trappen. De jongeman deed open en samen liepen we nog twee steile trappen op.

“Dit is ‘m,” zei hij.

“Ziet er goed uit,” zei ik en tilde het kleine bijzettafeltje op om het van alle kanten te bekijken. Het was in feite een stuk metaal met een plankje erop geschroefd, rood geverfd.

“Er was al een prijs afgesproken toch?” zei hij. Zijn ogen stonden ongewoon dicht bij elkaar. Hij droeg hardloopkleren.

“Ja, negentig euro toch?” Met het tafeltje in mijn handen leek me dit ineens best een fors bedrag.

“Ja, ik zal een tikkie aanmaken.”

Ik keek de ruimte rond. Smaakvolle kunst aan witte muren, hoog plafond, grote lichtstraat.

“Mooie ramen,” zei ik, “maakt het lekker licht.”

“Ja we zijn er blij mee, eerst was het anders maar dit is beter.”

Hij liet een qr-code zien. Ik stuntelde een beetje met mijn telefoon. Hij keek op waarom het zo lang duurde.

“Bijna hoor. Ja, gelukt. Toch?”

“Yes, heb ‘m binnen.”

“Nou. Mooi.”

“Ja. Veel plezier ermee.”

“Dank je. Komt goed. Oké, nou, doei.”

“Ik loop nog even een stukje mee naar beneden.”

“Oh ja.”

We liepen de twee steile trappen af.

“Oké, nou fijne dag nog hè,” zei hij.

“Ja, dank je, jij ook.”

Buiten googlede ik hoeveel zo’n ding nou nieuw kost. Driehonderd euro zag ik staan op een site en zo stapte ik toch nog tevreden in de auto terug naar huis.

We zaten op een bankje ergens bij de eettentjes, het was al donker, en er kwamen de hele tijd mensen om een vuurtje vragen of een sigaret.

Nu een meisje van begin twintig, grote glimlach, wippend van haar ene been op haar andere. “Hoi mag ik jullie aansteker misschien even lenen?”

Ze nam een bescheiden hijsje en bleef staan. “Zo. Hoe is het met jullie?”

“Goed, met jou?”

“Ja ook goed, alleen morgen van één tot vijf ’s nachts werken.” Ze praatte snel maar goed gearticuleerd.

“Echt?”

“Ja.”

“Huh wat dan?”

“De crêperie is nog tot vijf uur open.”

“Oh, hier op het festival?”

“Ja.” Klein hijsje.

“Is die nog tot zo laat open?”

“Ja en het is dan nog best druk.”

“Ben je vrijwilliger?”

“Nee ik krijg gewoon betaald.” Ze wipte naar haar andere been.

“Is het leuk?” vroeg ik.

“Ja het is wel hard werken, ik kan niet zo goed crêpes bakken dus ik sta bij de vulling, dan moet je echt overzicht houden want het gaat maar door en die wil dit erop en die wil dat en die bonnetjes zijn heel slecht te lezen dus ja.”

“Maar wel leuk?”

“Ja.” Weer die grote glimlach. “Volgens mij zoeken ze altijd mensen hoor.”

“Hoe moet dat dan?”

“Crêpes bakken?”

“Ja?”

“Nou je doet het beslag op de bakplaat, nee eerst de bakplaat een beetje invetten met een kwastje met boter, dan het beslag erop, in het midden, en dan verspreiden met zo’n draaiding over de hele plaat dat het een dun laagje is overal en als-ie droog is losmaken met een soort platte mes, dan optillen en omdraaien en weer even wachten en dan kan-ie gevuld worden met wat je maar wil, nutella of aardbeien of caramel-zeezout, dat is echt de lekkerste, en dan vouw je er een een soort pizzapunt van en… dat is het eigenlijk.” Ze had haar armen gespreid.

Het viel even stil. Nog steeds die grote glimlach. “Nou ik ga weer,” zei ze. “Doeidoeiii.”